Dyslalia
nieprawidłowa realizacja poszczególnych głosek.
Dyslalia wieloraka
nieprawidłowa realizacja kilku głosek jednocześnie.
Nosowanie
to realizacja głosek, które powinny być wymawiane poprzez kierowanie strumienia powietrza wyłącznie torem ustnym, w sposób nosowy (powietrze przechodzi również przez nos).
Protruzja
określenie nadmiernego wychylenia zębów przednich w stronę wargową.
Przerost migdałka gardłowego (tzw. trzeci migdał)
oznacza nadmierny rozrost migdałka, który znajduje się za nosem, w miejscu, gdzie jama nosowa przechodzi w gardło. Trzeci migdał zaczyna się rozwijać po narodzinach. Potem bardzo szybko rośnie - zwłaszcza w okresie wczesnego dzieciństwa. Wówczas jest on bardzo ważny dla prawidłowego funkcjonowania organizmu, gdyż – jako część układu odpornościowego – chroni dziecko przed bakteriami, wirusami i innymi patogenami ze środowiska zewnętrznego.
Przodozgryz
jako odstępstwo od zgryzu prawidłowego może dotyczyć zarówno samych zębów jak i całych szczęk. Ważne jest ustalenie, czy szczęka i żuchwa są normalnie rozwinięte, czy też występują odstępstwa od normy (np. połączenie makrogenii – zbyt dużej żuchwy z mikrognacją – niedorozwiniętą szczęką górną).
Retruzja
określenie nadmiernego przechylenia zębów przednich w stronę językową.
Rotacyzm (reranie)
to nieprawidłowa realizacja głoski [r].
Sygmatyzm (seplenienie)
to nieprawidłowa realizacja głosek dentalizowanych (czyli ralizowanych poprzez zetknięcie/zbliżenie czubka języka z zębami lub wałkiem dziąsłowym), jednego, dwu lub wszystkich trzech szeregów (syczącego: [s, z, c, dz]; ciszącego: [ś, ź, ć, dź]; szumiącego: [sz, ż, cz, dż]). Zaburzona może być artykulacja jednej kilku lub nawet kilkunastu głosek.
Tyłozgryz
wada zgryzu polegająca na dotylnym przesunięciu dolnego łuku zębowego względem górnego. Do tyłozgryzu zaliczamy też tyłożuchwie.
Wada zgryzu
to wszelkie odstępstwo od prawidłowego sposobu zwierania się zębów. Objawia się ono ustawieniem zębów w nierównym łuku, opóźnieniem czasu wyrzynania się zębów, zbyt dużą liczbą zębów, brakiem zębów w łuku zębowym a także zębami o innym kształcie i wielkości niż pozostałe.
Wałek dziąsłowy
to tzw. „górka” za górnymi zębami do której zbliżamy (lub dotykamy) czubek języka podczas realizacji niektórych głosek.
Zgryz krzyżowy
wada zgryzu polegająca na zachodzeniu zęba lub grupy zębów dolnych na górne.
Zgryz otwarty
wada zgryzu w której zęby górne nie dotykają do zębów dolnych.
 
Terapia pedagogiczna
ściśle określony system zintegrowanych i zaplanowanych w czasie zindywidualizowanych działań zapobiegawczo–naprawczych i stymulacyjno–usprawniających, realizowanych przez terapeutów w celowo zorganizowanych różnych formach pomocy i opieki korekcyjno – wyrównawczej dla uczniów wykazujących zaburzenia funkcjonalne i (lub) opóźnienie rozwojowe oraz niepowodzenia szkolne. Innymi słowy jest to specjalistyczna pomoc dziecku w pokonywaniu przez nie zaburzeń rozwojowych, odnosząca się przede wszystkim do trudności szkolnych.
Grafomotoryka
najogólniej rzecz ujmując – to umiejętność pisania oraz malowania. Czynności te wymagają jednoczesnej koordynacji wzroku oraz ruchów dłoni. Ważne jest nie tylko tempo, z którym czynności są wykonywane, ale również ich precyzja.
Dysleksja
rozumiana jako trudności w czytaniu, przejawiające się zaburzeniami tempa i techniki czytania, jak i stopnia rozumienia treści.
Dysortografia
czyli trudności z opanowaniem poprawnej pisowni. Żeby można było stwierdzić dysortografię trzeba sprawdzić, czy dziecko popełnia błędy ortograficzne mimo dobrej znajomości zasad pisowni.
Dysgrafia
czyli niski poziom graficzny pisma. Litery pisane przez dziecko są koślawe, różnej wielkości i często lądują na niewłaściwej wysokości. Praktycznie wszystkie dzieci zaczynające pisać popełniają tego typu błędy, więc występowanie ich w pierwszym zeszycie nie stanowi podstawy do obaw. Problem pojawia się, gdy błędy utrzymują się mimo upływu czasu.
Dyskalkulia
czyli problemy w matematyce. Dzieci z dyskalkulią mają zwykle kłopoty z pojęciem liczby, porównywaniem liczebności zbiorów, ocenianiem co jest większe a co mniejsze i tak dalej.
 
Rehabilitacja
całokształt działań podejmowanych w celu przywrócenia pacjentowi pełnej sprawności. W wielu przypadkach cel ten ogranicza się do zwiększenia komfortu, jeśli powrót do pełnej sprawności nie jest możliwy. Działania podejmowane przez rehabilitantów mają na celu dostarczenie bodźców – są to najczęściej działania z zakresu fizjoterapii, a więc w pewien sposób stymulujące określone tkanki, co w założeniu ma pobudzić je do normalnego, prawidłowego funkcjonowania.
Plecy okrągłe
wynik pogłębienia krzywizny piersiowej kręgosłupa czyli kifozy. Towarzyszy temu pochylenie głowy do przodu, co może mieć wpływ na przebiegające w obrębie szyi naczynia krwionośne, doprowadzające krew do mózgu oraz na wentylację płuc.
Plecy wklęsłe
wynik pogłębienia krzywizny lędźwiowej kręgosłupa czyli lordozy, często łączone z nieprawidłowym ustawieniem (przodopochyleniem) miednicy, nieprawidłowościami w stawach biodrowych oraz osłabieniem mięśni brzucha i pośladków. Uwypukleniu brzucha mogą towarzyszyć zaburzenia pracy narządów wewnętrznych jamy brzusznej i przepony.
Plecy płaskie
wynik zmniejszenia przednio-tylnych krzywizn kręgosłupa, który jest wtedy zbyt prosty, co nie pozwala na odpowiednią amortyzację, nie chroni ośrodkowego układu nerwowego przed wstrząsami i nie zapewnia prawidłowego funkcjonowania narządów wewnętrznych.
Plecy wklęsło - okrągłe
wynik pogłębienia zarówno kifozy piersiowej, jak i lordozy lędźwiowej.
Skolioza
boczne skrzywienie kręgosłupa, odchylenie osi kręgosłupa od linii jej prawidłowego przebiegu. Te zniekształcenia z czasem obejmują też inne części kostne, m.in. klatkę piersiową, miednicę, kończyny, a także narządy wewnętrzne. Osłabienie mięśni przykręgosłupowych po jednej stronie pociąga za sobą zwiększenia napięcia po stronie przeciwnej. W odcinku, gdzie napięcie jest obniżone, powstaje wygięcie skierowane wypukłością w tę stronę. Po stronie przeciwnej tworzy się wklęsłość.
Kolana
szpotawe
rozpoznaje się wtedy, kiedy między kolanami powstaje odstęp a nogi są wyprostowane, stopy złączone.
Kolana
koślawe
rozpoznaje się wtedy, kiedy przy złączonych i wyprostowanych kolanach między stopami tworzy się odstęp.
Stopa płaska
nieprawidłowość sklepienia stóp, obniżone sklepienie, powodem jest osłabienie i niewydolność mięśni nie tylko kończyn dolnych i stóp, ale i całego ciała.
Stopa płasko - koślawa
charakteryzująca się obniżeniem łuku podłużnego i poprzecznego lub o jego całkowitym oparciu o podłoże. Ponadto u chorych występuje koślawe ustawienie pięty.